خانه / در حاشیه / مالدیو: سفرنامه ی هزار و دویست جزیره ی آفتابی دیباجات
مالدیو ، جزیره اکولهاس
مالدیو ، جزیره اکولهاس

مالدیو: سفرنامه ی هزار و دویست جزیره ی آفتابی دیباجات

برنامهٔ سفر مالدیو را چند روز قبل از سفر استانبول قطعی کردم. پرواز را از یکی از سایت‌های ایرانی خریداری کردم. پرواز انتخابی برای آن تاریخ الاتحاد بود که نسبت به قیمت کمترین زمان استاپ را داشت (هر دو استاپ رفت و برگشت حدود یک ساعت بود). الاتحاد از جمله پروازهای با سرویس فوق و منظم است که کانکشن آن ابوظبی امارات است. برخلاف تصورم فرودگاه امارات فرودگاه بسیار بزرگی بود و با شارجه قابل قیاس نبود و در حد دوبی بود.

مالدیو یا دیبجات:

مالدیو کشور جالبی است. ساکنان قدیمی مالدیو بودایی بوده‌اند و احتمالاً از نظر جمعیتی مشابه سریلانکا بوده است؛ اما به تدریج تحت تأثیر مسافرین و بازرگانان عرب، مردم مالدیو مسلمان شده‌اند و اکنون صددرصد مالدیوی‌ها مسلمان‌اند.

زبان مالدیو، دیوهی نام دارد که شباهت زیادی به زبان مردم سریلانکا (سینهالی) دارد. این زبان هندواروپایی است. کلمهٔ دیوهی و پسوند دیو، در واقع همان دیواست که در فارسی هم حضور دارد و در زبان‌های لاتین از جمله فرانسوی معنی الوهیت و خدایی دارد. (دئوس) گویا اجداد هندواروپایی ما خدایان دیو و اهورایی داشتند که به تدریج در باور مهاجرین به فلات ایران دیوها و خدایان اهورایی از هم جدا شده و مقابل هم قرار گرفتند!

دین مردم مالدیو:

صد درصد مردم مالدیو مسلمان سنی هستند. مالدیوی‌ها چندان با ایرانی‌ها تماس نداشته‌اند و از اینکه بفهمند شما هم مسلمان هستید خوشحال می‌شوند. مالدیوی‌ها اگر چه ارتزاقشان از توریسم است و با توریست‌ها خیلی مهربان هستند اما در میان خودشان مسلمانان نسبتاً متعصبی هستند. ورود مشروبات الکلی به مالدیو آزاد نیست. البته در فری‌شاپ فرودگاه عرضه صورت می‌گیرد ولی ظاهراً وارد کردن مشروبات الکلی توسط توریست‌ها مجاز نیست.

انتخاب هتل مالدیو:

مالدیو در واقع مجموع الجزایزی متشکل از تقریباً 1200 جزیره است؛ بنابراین وقتی شما هتلی را انتخاب می‌کنید در واقع یک جزیره را انتخاب می‌کنید. فاکتورهای زیادی در انتخاب هتل و جزیره دخیل هستند. از جمله نزدیکی و دوری به فرودگاه، امکانات جزیره، امکانات خود هتل یا اقامتگاه و …؛ اما مهم‌ترین قضیه این است که مشخص کنید در مالدیو دنبال چه چیزی هستید. بیشترین چیزی که در مالدیو همه به دنبال آن هستند سواحل بسیار زیبا، تمیز و آرام و طبیعت دریاست.

معیار انتخاب من، دور بودن از محل تردد کشتی و هواپیما، ساکت بودن، مرجانی بودن، امکان دیدن سفره ماهی دیو و مهم‌تر از همه حضور مردم بومی در جزیره بود. بسیاری از جزایر مالدیو مسکونی نیستند و فقط هتل‌ها در آن‌ها وجود دارند.رزرو هتل از طریق سایت بوکینگ به راحتی انجام شد.در واتس آپ کارکنان هتل به سوالاتم به سرعت جواب می دادند.

مالدیو ، جزیره اکولهاس
مالدیو ، جزیره اکولهاس

پرواز اتحاد را که کمترین زمان توقف را داشت از طریق سایت های داخلی(سپهر360) خریداری کردم.

روز اول، پرواز به ماله:

پایتخت مالدیو، شهر ماله حدود صدوپنجاه هزار نفر جمعیت دارد که جزیرهٔ بسیار کوچکی است. (وسعت آن کمتر از شش کیلومتر مربع است!) فرودگاه ماله کبراهیم نصیر نام دارد، در خود ماله نیست بلکه یک جزیرهٔ دیگر نزدیک ماله است. از فرودگاه به ماله باید با قایق بروید که هر پنج دقیقه یکبار حرکت می‌کنند. اگر به روفیه (واحد پول مالدیو) پرداخت کنید از فرودگاه تا ماله 10 روفیه می‌شود اما به دلار یک دلار باید پرداخت کنید. از آنجایی که یک دلار در زمان سفر من 15 روفیه بود، پرداخت با روفیا یاصرفه تر است.

وقتی به فرودگاه رسیدیم باران شدیدی می‌بارید. به دلیل بارش شدید باران و طوفان، قایقی که قرار بود مارا از فرودگاه به جزیرهٔ اکولهاوس ببرد، نیامد. اقامتگاهی که قرار بود شب را در آن باشیم، برایمان در ماله یک محل خواب اضطراری تدارک دید و به ماله رفتیم و شب را در ماله خوابیدیم. باران آن قدر شدید بود که احساس می‌کردی شهر به زودی غرق می‌شود. شب هنگام در کنار ساحل در رستورانی به اسم shells beans در ساختمان جزیره شام را خوردیم که غذای خوبی داشت. بعد طول ماله را در خیابان اصلی آن مجیده ماگو (ماگو پسوند همهٔ خیابان‌هاست) طی کردیم و از یک ساحل به ساحل دیگر آن رسیدیم.

صبح روز بعد هم باران با شدت بیشتر ادامه داشت. قایقی که ما را به جزیره می‌برد، Nevi نام داشت. دریا کماکان مواج بود. قایق تندرو روی موج‌های بلند دو ساعت بعد ما را به اکولهاس رساند. در اکولهاس شهیم، میزبانمان در هتل منتظرمان بود. هزینهٔ قایق تندرو 50 دلار شد که البته کشتی عمومی هزینهٔ کمتری دارد اما هر روز در یک ساعت خاص حرکت می‌کند و چهار ساعت هم طول می‌کشد تا به اکولهاس برسد.

اکولهاس

در اکولهاس، شهیم ساحل و اتاقمان را به ما نشان داد. تا ساحل یک دقیقه راه بود و کیفیت ساحل برای اسنورکلینگ و شنا مناسب بود.اکولهاس جزیره ی کوچکی به اندازه ی یک کیلومتر مربع بود. در حدود 1200 نفر جمعیت داشت که از جزیره های مسکونی و در حال رشد مالدیو بود.اگر چه از فرودگاه دور بود( دو ساعت با قایق) ولی در سال های اخیر توسعه یافته بود. یک مدرسه ی مدرن و زیبا و یک قبرستان کوچک داشت.

در مدارس مالدیو زبان دیوهی تدریس می شود اما ریاضیات و علوم به زبان انگلیسی است.خود زبان انگلیسی هم که زبان فورمال است.قرآن هم در مدارس آموزش داده می شود بنابراین مالدیوی ها خط عربی را می خوانند! عربستان به تازگی سرمایه گذاری های زیادی در مالدیو کرده است و حتی در آموزش هم تاثیرگذاشته است.

مشخص بود که یکی از مشکلات اصلی جزیره های مالدیو معضل دفع زباله است.در همین جزیره ی کوچک و دور از مرکز تفکیک زباله صورت می گرفت و بازیافت انجام می شد.مالدیوی ها در هنگام ورود به داخل جاهای سقف دار حتما کفششان در میاورند.چند مغاره سوپرمارکت در جزیره بود که برای ورود به آن ها کفش ها را در می آوردیم.

سه مسجد در جزیره بود که مسجد نزدیک اسکله از همه بزرگتر و مدرن تر بود و نماز جمعه در آن برگزار می شد.چهار هتل یا ریزورت اصلی و پنج رستوران در جزیره بود.بیشتر جزایر مالدیو که توریست ها را جذب می کنند غیر مسکونی هستند و فقط هتل ها و کارکنان آن ها در این جزایر هستند.ولی اکولهاس مانند مافوشی جزیرهای مسکونی است.مافوشی به دلیل شلوغ بودن و آلودگی ساحل به اندازه ی اکولهاس جای دنجی نیست.هرچند که در مافوشی توریست های بیشتری می توانید ببینید و انتخاب های بیشتری برای سرگرمی دارید.

مالدیو مدرسه اکولهاس
مالدیو مدرسه اکولهاس

مانتا ری یا سفره ماهی دیو:

برای دیدن سفره‌ماهی دیو یا همان مانتا ری، صبح ساعت هفت از اکولهاس با قایق به راه افتادیم. بهترین زمان دیدن همان ساعات صبح است.از کنار جزیره ولیدو که جزیره‌ای غیرمسکونی وبد عبور کردیم. در غرب این جزیره بود که اولین سفره‌ماهی مشاهده شد. با نزدیک شدن به سفره ماهی داخل آب پریدیم. عمق آب چند متر می‌شد. حدود ده دقیقه با شنا هر بار سفره ماهی را تعقیب می‌کردم تا اینکه در بار سوم که از قایق به داخل آب پریدم به یک سفره ماهی از روبرو نزدیک شدم. دهان بزرگش بسیار عجیب و شگفت انگیز بود. از کنارش که رد می‌شدم توانستم لمسش کنم ولی با لمس من با سرعت بسیار دور شد و در آب‌ها ناپدید شد.

برگشت از اکولهاس به ماله:

برای برگشت ما صبح زود سوار قایق شدیم و اکولهاس زیبا را ترک کردیم. اول به فرودگاه رفتیم و چمدان‌ها را به امانات تحویل دادیم. برای هر چمدان هفت دلار بابت نگهداری می‌گرفتند. بعد دوباره سوار قایق شدیم و به ماله رفتیم. بین ماله، فرودگاه و یک جزیرهٔ مجاور یک پل دریایی در حال ساخت است که به گفتهٔ مالدیوی‌ها در دو سال آینده تکمیل می‌شود و چینی‌ها در حال ساخت آن هستند.

در ماله به بازار ماهی‌فروشان و بازار میوه رفتیم که جذابیت‌های خودش را داشت. از بازار میوه به قیمت یک دلار یک نارگیل پرآب خریدم. بعد از آنجا به چند فروشگاه سوغاتی فروشی مجاور هم سر زدیم. مسجدی قدیمی از سنگ‌های مرجانی در کنار یک قبرستان و مسجد بزرگ نوساز ماله را هم تماشا کردیم. در نزدیکی مسجد پارک سلطان بود که چیز خاصی نداشت اما ورودیهٔ گرانی داشت. قبر آن مراکشی (تبریزی!) که برای اولین بار مالدیوی‌ها را مسلمان کرده بود را هم دیدیم. موزه ملی مالدیو چون یکشنبه بود تعطیل بود؛ اما روی نیمکت‌های جلوی موزه مدتی نشستیم. ناهار را در یک رستوران خیلی خوب به اسم لمون گراس خوردیم که کارکنان خیلی باادب و مهربانی هم داشت. غذاها هم از کیفیت خوبی برخوردار بود.

بعد از ناهار و کمی گشت‌وگذار به فرودگاه برگشتیم و در کافی‌شاپ فرودگاه از شرجی پناه گرفتیم و منتظر پرواز ماندیم!

علی مرسلی / آبان 96

 سفرنامه ی مراکش را اینجا بخوانید

درباره دکتر علی مرسلی

دکتر علی مرسلی

دندانپزشک – متخصص درمان ریشه – بورد تخصصی اندودانتیکس
کرج:خیابان شهید بهشتی جنب شهرکتاب مرکزی ، ساختمان پزشکان نور واحد20/تهران،پل گیشا02188283006

یک نظر

  1. سلام انشالله همیشه بسفر همیشه بشادی همیشه به خوشگذرانی 🙂
    موفق باشید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *