خانه / دندانپزشکی و درمان ریشه / چند نکته در مورد برنامه زنده “ایرانشهر”، در مورد تعرفه‌های دندانپزشکی
ایرانشهر - شبکه پنج
ایرانشهر - شبکه پنج

چند نکته در مورد برنامه زنده “ایرانشهر”، در مورد تعرفه‌های دندانپزشکی

Rate this post

روز شنبه بیست و هشتم شهریور امسال فرصتی شد تا در برنامه “ایرانشهر” به صورت زنده در یک گفت و گوی چندنفره با حضور دکتر قربانی نماینده مردم شریف آستانه اشرفیه و سخنگوی کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی، دکتر رضا حسین پور به نمایندگی از وزارت بهداشت و درمان شرکت کنم. صحبت در مورد تعرفه‌های دندانپزشکی بود و سؤال اصلی این بود که چرا تعرفه‌های دندانپزشکی در کلینیک‌ها مطب‌ها و شهرهای مختلف فرق می‌کند.

 شما می‌توانید برنامه را از سایت شبکه پنج (برنامه ایرانشهر) تماشا کنید.

برنامه زنده ایرانشهر - شبکه پنج
برنامه زنده ایرانشهر – شبکه پنج

در مورد این برنامه چند نکته را می‌توانم ذکر کنم:

1. پیش‌فرض برنامه “گران” بودن تعرفه‌های دندانپزشکی بود که البته بنده این پیش فرض را با این جمله قبول نداشتم. قیمت تمام شده خدمات دندانپزشکی به دلایل واضح در همه جای دنیا گران است. وقتی دندانپزشکی در امریکا، سوئیس، ترکیه، برزیل و عراق و … هم گران است لابد دلیلی دارد! بنابراین ارزان شدن خدمات دندانپزشکی یک توهم مردم فریبانه است! چون “طلا” را نمی‌توان ارزان کرد، مواد و خدمات تخصصی دندانپزشکی هم نمی‌توانند با ارزش کمتر از ارزش واقعیشان عرضه بشوند! اگر قرار بر ارزان شدن باشد، باید از یک جای کار زد.البته هستند متاسفانه افرادی که با استفاده مواد و تجهیزات درجه چندم و به خطر انداختن جان و سلامت مردم، خدمات دندانپزشکی را پایین‌تر از قیمتی که باید قاعدتاً تمام می‌شد عرضه می‌کنند. آنچه مسلم است این است که “مردم” نمی‌توانند از عهده پرداخت این هزینه‌ها بربیایند؛ یعنی مردم برای پرداخت این هزینه مشکل اساسی دارند و هیچ گونه حمایتی از آن‌ها در این مورد صورت نمی‌گیرد. مرد از عهده پرداخت برنمی‌آیند و فرد و ارگانی هم نیست که به آن‌ها کمک کند.
2. صحبت‌های من با تاکید بر فشار زیاد بر روی مردم برای پرداخت تعرفه‌های دندانپزشکی آغاز شد. عامل این فشار زیاد دندانپزشکان نیستند. چون چتر حمایتی دولت و بیمه‌ها برای دندانپزشکی مثل بسیاری از کشورهای دنیا وجود ندارد، مردم و دندانپزشکان در این میان تنها هستند! بیشتردندانپزشکان مستقیم با مردم تعامل دارند و خدمات خصوصی به مردم ارائه می‌دهند. در این رابطه چون مستقیم چشمشان به دست مردم است، اگر مردم از عهده پرداخت خدمات گران برنیایند وبالطبع دندانپزشکان هم گردش بیمار کمتر و درآمد کمتری خواهند داشت و در این فشار شریک خواهند بود.
3. در این گفت و گو، دکتر قربانی – سخنگوی کمیسیون بهداشت و درمان مجلس- تاکید زیادی روی یکسان سازی تعرفه‌ها داشت. البته همه ما می‌دانیم که یکسان سازی تعرفه‌ها شعاری بیش نیست. چون وقتی برای تعیین مالیات یک مطب “بالا شهر” “پایین شهر” بودن آن مطب و ارزش ملک مطب ملاک عمل قرار می‌گیرد، تعرفه‌ها نمی‌تواند همه جا یکسان باشد. نوع مواد مصرفی، تجربه دندانپزشک و ارائه خدمات خاص و پرریسک دندانپزشکی و بسیاری از عوامل دیگر هم هم می‌تواند روی نوسان تعرفه‌های دندانپزشکی مؤثر باشد.
4. در برنامه من سوالی از دکتر قربانی پرسیدم که بی پاسخ ماند. سؤال این بود که بالفرض تعرفه‌ها به طور ثابت تعیین شوند. چند درصد مردم قادر به پرداخت تعرفه‌های دندانپزشکی خواهند بود؟ حقیقت این است هر مقدار تعرفه برای خدمات دندانپزشکی تا زمانی که بیمه‌ها مردم را زیر چتر حمایتی خود نبردند زیاد خواهد بود! مردم آن قدر گرفتار مشکلات اقتصادی هستند که حتی اگر تعرفه‌های دندانپزشکی نصف شود، باز اولویت آن‌ها با توجه به فشار زیاد اقتصادی و تورم بالا دندان‌هایشان نخواهد بود. اگر در بحث پیشگیری و کاهش پوسیدگی نتوانیم وارد بشیم وضع از این بدتر هم خواهد شد.
5. دکتر رضا حسین پور از طرف دولت در گفت و گو شرکت کرده بودند و بالطبع بیشتر فرمایشات ایشان از منظر نگاه مجموعه دولت بود. سخنان دکتر حسین پور بیشتر روی آینده و برنامه‌های دولت تدبیر و امید برای آینده متمرکز بود. بالطبع اینکه چه قدر می‌تواند این برنامه‌ها به داد مردم برسد، جای سؤال و بسا تردید وجود دارد. آن‌چه مسلم این است که تازمانی که بزرگ‌ترین ارائه دهنده‌گان خدمات دندانپزشکی، بخش خصوصی هستند، دولت نمی‌تواند در این مورد برنامه ریز متکلم وحده و حتی سیاستگزار باشد! دولت باید بتواند منافع بخش خصوصی و مردم را توامان تأمین کند و نمی‌تواند دستوری و از بالا به پایین اقدام کند. در بهترین حالت اگر حتی تمام برنامه‌های دولت که دکتر حسین پور به آن‌ها اشاره کرد اجرایی شود، بازحتی به جرات می‌توانم بگویم تأثیر زیادی در کاهش فشار کمرشکن هزینه خدمات دندانپزشکی بر مردم قابل روئیت نخواهد بود چون اشکال جای دیگری است!

محسن آزادی در حال گریم
محسن آزادی در حال گریم

6.”دعوای دولت و مجلس” در این برنامه از همان ابتدا مشهور بود هرچند که آقای محسن آزادی استفاده از لفظ “دعوا” را برای این مجادله از سوی من برنتابید. سلامت دهان و دندان مردم البته سالیان سال است که قربانی کشمکش‌های سیاسی و حزبی است و هر از گاهی پیش از انتخابات ممکن است حتی محور مانورهای تبلیغات انتخابی قرار بگیرد ولی در نهایت خود مردم بهتر از هرکسی می‌دانند که قرار نیست تغییر مثبت محسوسی را شاهد باشند. هرچند مطرح شدن همین قضیه در همین حد از سوی رسانه ملی و سیاستمداران باز جای شکر دارد!
7. دکتر قربانی در گفت و گوی زنده یک سری آمار و ارقام تقریبی ارائه کردند و البته بیشتر حملاتشان متوجه دولت بود. حرف‌های بیان شده توسط ایشان در قالب خبر توسط “تسنیم” منتشر شده که آن را سایت دندانه هم منتشر کرد تاکید زیاد روی اعلام تعرفه‌های دندانپزشکی البته در آستانه انتخابات مجلس شورای اسلامی قابل توجیه است و الا همانطور که بیان شد، اکثریت مردم از عهد پرداخت تعرفه‌های پرداخت شده بر نخواهند آمد. البته صحبت‌های دکتر قربانی و تاکید ایشان بر برنامه‌های پیشگیری بسیار مهم و جای تأمل دارد و این امید را ایجاد می‌کند که شاید مجلس و دولت بتوانند برنامه اساسی پیشگیری از پوسیدگی را برای نسل‌های بعدی برنامه ریزی و اجرا کنند.
8. دکتر حسین پور تاکید زیادی بر روی برنامه‌های دولت برای ورود بخش دولتی و بیمارستان‌ها به درمان داشت. البته ایفای نقش بیشتر بخش دولتی در درمان فی نفسه بد نیست. ولی واقعیت این است که در چند سال اخیر تعداد دانشکده‌های دندانپزشکی چند برابر شده است اما برعکس شاخص‌های سلامت دهان و دندان مردم نسبت به قبل بدتر شده است! بنابراین رویکرد درمان محور واضح است نمی‌تواند مشکلات مردم را حل کند.
9. برنامه‌ریزی اساسی برای کاهش پوسیدگی در کشور یک نیاز اساسی است که همه مهمانان برنامه بر آن تاکید داشتند. بودجه کاهش پوسیدگی به هرحال باید از منابع مختلف تأسیس شود. درصدی از این مبلغ به هرحال توسط مردم، درصدی توسط بودجه عمومی کشور و درصدی هم می‌تواند با وضع مالیات بر عوامل پوسیدگی زا که اثر کاهش مصرفی هم دارد تأمین شود. (البته متاسفانه دولت با سیاست‌هایی مانند کاهش و حذف یارانه شیر سیاست عکس این پیشنهاد را اجرا می‌کند). سلامت دهان و دندان مردم، یک بحث انتخاباتی یا مناقشه حزبی و جناحی نبوده و نیاز به مسئولیت پذیری و دلسوزی سیاستمداران دارد.
10. در برنامه اقتصادی ایرانشهر، با توجه به اینکه این‌جانب به‌عنوان یک شخص حقیقی و یک دندانپزشک در برنامه شرکت کردم و دفاعم از موضع دندانپزشکان به معنی انکار فشار بسیار زیاد اقتصادی هزینه‌های دندانپزشکی بر روی مردم نیست. هرچند که دیدگاه من حتی از پیش از شروع برنامه جندان به مذاق برنامه‌سازان خوش نیامد و خوراک رسانه‌ای خوبی به شمار نمی‌آمد! هرچند بنده نماینده صنفی نبوده و از طرف ارگانی شرکت نکرده بودم، اما تاکید کردم که ما به‌عنوان دندانپزشک بیش از همه این فشار را روی مردم احساس می‌کنیم و صرف ادعای سیاستمداران در مورد اینکه به فکر دندان‌های مردم هستند و درصدد حکایت از آن‌ها برای کاهش هزینه‌های دندانپزشکی هستند، جنبه پوپولیستی و “صندوق رأی محوری” دارد.

سلفی با پشت صحنه ایرانشهر
سلفی با پشت صحنه ایرانشهر

مصاحبه ویدیویی با خبرگزاری فارس در مورد سوالات رایج دندانپزشکی را از اینجا ببینید.

درباره دکتر علی مرسلی

دکتر علی مرسلی
دندانپزشک – متخصص درمان ریشه – بورد تخصصی اندودانتیکس کرج:خیابان شهید بهشتی جنب شهرکتاب مرکزی ، ساختمان پزشکان نور واحد20/تهران،پل گیشا02188283006

3 نظرات

  1. بسمه تعالی
    باسلام ، دیشب در برنامه ایرانشهر بحث اشتغال واشتغالزایی باحضور مهمان برنامه بود.در آنجا راجع به فرهنگ غلط بچه پول داری واینکه جوانان وبخصوص دانشجویان به درآمد کم قانع نیستند و با درآمد کم کارنمی کنند وباید جوانان را کم توقع وکاری بارآورد واینکه مفت خوری نبایدباشد واینکه بیگاری از بیکاری بهتر است وحداقل بیگاری باعث می شود جوان مهارتهایش را فراموش نکند. یک توضیحی را می خواستم به حضورتان ارائه کنم : به نظرمن مشکل اساسی کشور ما درحوزه ی اشتغال جوانان بیکار وجویای کارنیستند بلکه شاغلینی هستند که علی رغم برخورداری از شغل وجایگاه اجتماعی وعلی رغم برخورداری از حقوق ومزایا وتسهیلات وامکانات دولتی به شدت بیکار هستند. به نظرمن شاغلین بیکار ومفت خور ضرر وزیانشان برای کشور ومردم از جوانان تحصیلکرده ی بیکار وجویای کار بیشتر است.شاغلین بیکار نه تنها به باور مردم گند می زنند بلکه تصویر غلطی از انقلاب اسلامی جمهوری اسلامی ونظام اسلامی در ذهن مردم به وجودمی آورند. صرف اینکه درکشور ما کسی درجایی استخدام بشود وحقوق بگیرد نباید شاغل ومشغول به کار به حساب بیاید. چون درکشور ما فرهنگ وطرز فکر غلطی در ارتباط با کار وجود دارد وکار را بخاطر هرچیزی غیراز خود کار انجام می دهند. دانشجوی مشغول به تحصیلی که دستش توی جیب پدر ومادرش است وهنوز مهارتی هم کسب نکرده است بیکار ومفت خور یا پرتوقع نیست. بیکار ومفت خور وپرتوقع اون اساتیدی هستند که در هفته 5 تا 6 ساعت تدریس می کنند و ماهی 5 تا 6 میلیون وبالاتر حقوق می گیرند واز تسهیلات وامکانات دولتی برخوردار هستند ودوتاپایان نامه تحت عنوان تحقیق وپژوهش برمی دارند که زحمت ان تماما” روی دوش دانشجویان بیچاره است وبخاطر گرفتن امتیازاتی از دانشجو حتی یک کلمه یا یک نقطه را از دانشجو دریغ می کنند وبرای گرفتن امتیازاتی دانشجو را تحت فشار می گذارند وبرای فخر فروشی وتحقیر دانشجو کوچکترین امکانات واطلاعات خود را از دانشجو دریغ می کنند. مفت خور واقعی وبیکار واقعی شاغلینی هستند که برای ارائه ی کوچکترین خدمات به مردم انتظار دریافت امتیازاتی از مردم را دارند واز مردم مطالبات غیرقانونی دارند که تعدادشان هم کم نیستند. مفت خورهای واقعی شاغلینی هستند که به شدت بیکارهستند وتعدادشان هم کم نیست ومتاسفانه بسیاری از اساتید وفرهیختگان ما جزو این دسته هستند. من درمراجعاتی که به برخی دستگاهها بخصوص دانشگاههای بزرگ ودولتی از این شاغلین به شدت بیکار ومفت خور که پاسخگوی هیچکس هم نیستند وتحت هیچ نظارتی هم نیستند بسیار دیده ام. وهمواره از خود پرسیده ام ایا اینها می خواهند مشکل مردم وجامعه را حل کنند؟؟ ایا اینها قرار است مشکل جوانان را حل نمایند وبرای مشکلات کشور تدابیری بیندیشند؟؟
    باتشکراز زحمات شما

  2. دکتر میشناستم

    میشه دکتر جان بفرمایین روی مواد مصرفیتون چند درصد سود میکشین؟ اگه سودتون رو از مواد مصرفی کم کنین قطعاشاهد این ثروتهای کلان دندانپزشکان برج ساز نخاهیم بود.من که واسه کارهای پرخرج مواد مصرفیم رو خودم میخرم و با خودم میبرم مطب و توصیم به همه اینه که واسه هزینه های کلان خودتون از فروشگاههای تجهیزات دندانپزشکی تهیه کنن

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *