خانه / برای همکاران دندانپزشک / دندانپزشکان و مراجعه به دندان‌پزشکی: وقتی خیاط در کوزه می‌افتد!
مطب درمان ریشه دکتر علی مرسلی اندودنتیست
مطب درمان ریشه دکتر علی مرسلی اندودنتیست

دندانپزشکان و مراجعه به دندان‌پزشکی: وقتی خیاط در کوزه می‌افتد!

5 (100%) 1 vote

همه‌ی آدم‌ها ازجمله ‌دندانپزشکان به درمان‌های دندان‌پزشکی ممکن است نیاز پیدا کنند. یکی از دشوارترین معضلات دندانپزشکان، مراجعه به همکار خود برای درمان است. مراجعه برای انجام کاری روی خودمان که خودمان هم آن‌را بلدیم هم ما و هم طرف مقابل را در موقعیت دشواری قرار می‌دهد! در روابط بین همکاران در درمان‌های دندان‌پزشکی گاهی مسائلی پیش می‌آید که در ادامه بنا بر مواردی که بنا بر تجربه به آن‌ها برخورد کرده‌ام اشاره می‌کنم.

  1. خراب شدن دندان‌ها طبیعی، عادی و در بسیاری از موارد اجتناب‌ناپذیر است و موجب شرم و خجالت نیست:

خیلی از ما دندانپزشکان ازجمله خود من دندان‌های درمان شده‌ی زیادی داریم. دندان‌‌های نیازمند درمان یا درمان شده نشانگر موضوع خاصی نیستند. به‌عنوان دندان‌پزشک حتی قضاوت در مورد دندان‌های بیماران را صحیح نمی‌دانم و صرفاً به ارائه‌ی راهکارهای کلی پیشگیری اکتفا می‌کنم. در ضمن هرقدر که تجربه‌ام بیشتر می‌شود، بیشتر به نقش ژنتیک – که البته پشتوانه علمی هم دارد- در مورد سلامت دندان‌ها پی می‌برم. حتی بسیاری از اوقات با بیمارانم شوخی می‌کنم که اگرچه دندان‌های خراب دارند، ولی در مورد داشتن مو و کچل نبودن خوش‌شانس بوده‌اند (بدون هیچ مستند علمی در مورد بیشتر بیمارانم، قضیه‌ی رابطه‌ی عکس حضور دندان‌های سالم و مو درست درمی‌آید!)

  1. دندان‌پزشکی اضطراب‌آور است:

    حتی اگر شما خودتان دندان‌پزشک باشید، قرار نیست که از دندان‌پزشکی نترسید! ترس از درمان امری طبیعی است و واقعاً قابل‌درک و پذیرش است. به‌طورکلی ترس‌های ما دو علت عمده دارد. ترس از ناشناخته‌ها که بالطبع در مورد دندانپزشکان نیازمند درمان این قضیه صدق نمی‌کند. ترس از کنترل نداشتن بر پیرامون. طبیعی است که شما حتی وقتی دندان‌پزشک هستید، از اینکه روی یونیت تسلط بر امور نداشته باشید، احساس وحشت کنید. وظیفه‌ی همکار شما این است که اطمینان لازم را در مورد اینکه شما بر روی پروسه‌ی در حال انجام قدرت تسلط و اعمال‌نظر دارید به شما بدهد و این حس بد را تا جایی که می‌شود در ناخودآگاه شما کمرنگ شود. در مورد ترس‌ها و نگرانی‌های خود با همکار خود صحبت کنید و تعارف را کنار بگذارید.

    اندودنتیست -کرج - دکتر علی مرسلی
    اندودنتیست -کرج – دکتر علی مرسلی
  2. در مورد هزینه‌ها زیاد حساسیت به خرج ندهیم:

    همیشه در تعامل با همکاران، این حس بد در مورد هزینه‌ها وجود دارد که ممکن است به روابط صدمه بزند. حتی من مشاهده کرده‌ام که بعضی همکاران به دلیل اینکه ممکن است در مورد هزینه‌ها با همکار خود دچار تعارف شوند، خود را دوست دارند به‌عنوان همکار معرفی نکنند. ما به‌عنوان دندان‌پزشک معمولاً جز اقشاری نیستیم که به تخفیف در تعرفه‌ی خدمات دندان‌پزشکی نیاز داشته باشیم. درعین‌حال به‌هرحال لطف و ملاحظه‌ی همکاران و دوستانمان اجتناب‌ناپذیراست و خیلی نمی‌توان در تغییر سیاست‌های مطب داری همکارمان پافشاری کنیم.

  3. در مورد وقت‌ خود همکاری بیشتری نشان دهیم:

    بزرگ‌ترین مشکل ما دندانپزشکان در مطب‌های همکارانمان تنظیم وقت است. چراکه وقت کاری همکار ما در بیشتر مواقع وقت کاری ما نیز هست! در مواردی ممکن است همکار ما پیشنهاد بدهد که وقت غیر کاری خودش را به ما اختصاص بدهد ولی واقعیت این است که وظیفه‌ی ماست که وقت خود را با وقت کاری همکارمان تطابق بدهیم. درنهایت ما هم مانند هر انسان دیگری باید برای سلامتی خود وقت اختصاص بدهیم و زمان خود را در این راستا مدیریت کنیم.

  4. وقت کاری را در نظر بگیریم:

    شخصاً برای خودم پیش‌آمده است که برای مورد خودم به یک همکار پزشک یا دندان‌پزشک مراجعه کرده‌ام و با او مشغول صحبت شدم و متوجه گذر زمان نشده‌ام.درحالی‌که من یک مراجعه‌کننده بودم، وقت کاری همکارم بود و وقتی از اتاق بیرون می‌آمدم با مشاهده‌ی سایر مراجعین متوجه شدم که بی‌ملاحظگی کرده‌ام و زمان کاری همکارم را نباید این‌گونه تلف می‌کردم. در مورد همکاران پزشک گاهی ما انتظار داریم که خارج از نوبت با دوست یا همکارمان ملاقات کنیم که اگر خود را جای افرادی که در اتاق انتظار نشسته‌اند بگذاریم، متوجه می‌شویم که حرکتی بسیار زننده و بی‌ادبانه است. چون هم شخصیت خود ما و هم نظام مطب داری همکارمان را زیر سؤال می‌برد.

  5. سندرم آشنایی وجود ندارد ولی احتمال خطا را قبول کنیم:

    نکته‌ای که من به آن پی برده‌ام این است که بیشتر ما  دندانپزشکان دوست داریم که برای همکارانمان زیر بار کارهای پر ریسک و پرحاشیه نرویم. به همین دلیل در برخی موارد در طرح درمان همکارانمان برخلاف بقیه بیماران ممکن است که ریسک‌پذیری ما کمتر هم باشد! توجیه ما هم احتمالاً «سندرم آشنایی» است. درحالی‌که حقیقت این است که همه‌ی ما باید به‌طور منطقی درصدی از خطا را در مورد درمانی که توسط ما روی دندانمان انجام می‌شود بپذیریم. متأسفانه ترس از بدنامی در جامعه همکاران، موجب استرس زیاد،Over Treatment، انجام موارد اضافی و درمجموع افزایش احتمال خطا می‌شود. درحالی‌که ما به‌عنوان همکار، در صورت بروز حادثه‌ یا خطا از سوی همکارمان، وظیفه‌ی اخلاقی رازداری داریم. چراکه خودمان به‌عنوان دندان‌پزشک می‌دانیم که خطا و حادثه در رشته‌ی ما اتفاق می‌افتد و نمی‌تواند در بعضی موارد اجتناب‌ناپذیر است. در مورد سندرم آشنایی در دندانپزشکی اینجا را بخوانید .

در پایان اینکه بالشخصه وقتی همکاری برای درمانش به من مراجعه می‌کند،علاوه بر اینکه اعتماد او باعث افتخار من است،این درمان را فرصت بزرگی برای کار خود میدانم.چرا که هیچ کس به اندازه‌ی یک دندان‌پزشک نمی‌تواند که اشکالات ،نقاط ضعف و قوت کار مرا به من گوشزد کند و موجب پیشرفت کارم شود.هر دندان‌پزشک غایتش این است که کار امروزش از کار دیروزش بهتر و باکیفیت‌تر باشد.از این رو درمان‌هایی که برای همکارانمان انجام می‌دهیم برای کسب دانش و تجربه‌ی بیشتر غنیمت بدانیم.

درباره دکتر علی مرسلی

دکتر علی مرسلی
دندانپزشک – متخصص درمان ریشه – بورد تخصصی اندودانتیکس کرج:خیابان شهید بهشتی جنب شهرکتاب مرکزی ، ساختمان پزشکان نور واحد20/تهران،پل گیشا02188283006

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *